براى بندهء او ، يعنى مؤلّف اين كتاب نيز - كه خداوند سبحان او را از نيستى ، به وجود آورده و از ناتوانى و به توانايى رسانده - به تحقيق ثابت شده كه اگر فضل و رحمت مولايش بر او نبود ، به هيچ يك از چيزهايى كه به راهنمايى او بدان و اصل گرديده ، نايل نمىشد ، و مسلّما هيچ نعمتى براى او نيست جز آنكه فضل آن خداوندگار معبود است و از درهاى رحمت وجود او نشأت گرفته است . حال كه مالك و مملوك ( يعنى خداوند - جلّ جلاله - و مؤلّف ) بر صحّت اين مطلب اتّفاق دارند ( كه نگارش مطالب كتاب از خداست ، نه مؤلّف ) ، پس چگونه تو با اين گفتار مخالفت نموده و مىگويى آنها از برترى مملوك و بنده مىباشد ، بنده‌اى كه خداوند او را به ترتيب مراحل آفرينش از خاك ، و گل ، و گل سياه بدبوى متغيّر ، و آب پست ، و نطفه ، و خون بسته ، و تكّه گوشت آفريده ، و جنين و شير خوار و جوان قرار داده ، و در همهء اين مراحل اگر مولاى او با رحمتهايش بر او تفضّل نمىفرمود ، سپس آنچه را كه به او عنايت فرموده تكميل نمىنمود ، و آنچه را كه نمىدانست به انسان نمىآموخت ، اين بنده نسبت به وجود خود جاهل و نادان بود . نكتهء قابل توجّه آنكه وقتى نگارش اين كتاب را شروع كردم ، تصميم من اين بود كه تنها مطالب افزون بر « مصباح » را در آن بياورم ، و امور ديگر را نقل نكنم ، ولى ديدم در اين صورت كتاب ، نسبت به مقصودى كه در نظر دارم كامل نيست . لذا تصميم گرفتم كه آن را براى طالبان عمل و عارفانى كه به شرافت بندگى خداوند ، سلطان بندگان آگاهى دارند ، و در آمادگى براى روز معاد مىكوشند ، به صورت كتابى كامل ترتيب دهم . نكتهء ديگر اينكه : در بعضى از دعاهايى كه ذكر مىشود ، گاه لفظ و يا معنايى مشابه ذكر و تكرار شده است ، و ما همه را به همان صورت كه يافته‌ايم نقل مىكنيم ، هر چند لفظ و يا معناى آن مكرّر باشد . و علّت اين تكرارها چنان كه خود با آن آشنايى ، كه به جهت اسرارى است كه ويژگان درگاه او - جلّ جلاله - مصلحت مىبينند آنها را به اذن او و رسولش صلّى اللَّه عليه و آله در برخى از اوقات و براى بعضى از انسانها ذكر كنند .